“সৰল বাক্য” বুলিলে এনে এক প্ৰকাৰৰ বাক্যক বুজোৱা হয় য’ত কেৱল এটা মাত্ৰ সমাপিকা ক্ৰিয়া আৰু এটা উদ্দেশ্য বা কৰ্তা থাকে।
সহজ ভাষাত, সৰল বাক্যত এটা সম্পূৰ্ণ কৰ্ম বা কাৰ্য্য সম্পন্ন হোৱা বুজোৱা হয় আৰু ইয়াত আন কোনো খণ্ডবাক্য বা উপবাক্য সংযোগ হৈ নাথাকে।
সৰল বাক্যৰ উদাহৰণ:
- মই ভাত খাওঁ। (ইয়াত ‘মই’ উদ্দেশ্য আৰু ‘খাওঁ’ সমাপিকা ক্ৰিয়া।)
- সি স্কুললৈ গৈছে। (ইয়াত ‘সি’ উদ্দেশ্য আৰু ‘গৈছে’ সমাপিকা ক্ৰিয়া।)
- ল’ৰাবোৰে খেল পথাৰত ফুটবল খেলি আছে। (বাক্যটো দীঘল হ’লেও, ইয়াত এটা মাত্ৰ সমাপিকা ক্ৰিয়া ‘খেলি আছে’ আছে।)
- ৰামে কিতাপ পঢ়ে।
এই বাক্যবোৰৰ প্ৰতিটোৱেই একোটা সম্পূৰ্ণ ভাব প্ৰকাশ কৰে আৰু ইয়াত কেৱল এটাহে ক্ৰিয়া পদ থাকে যিয়ে বাক্যটোক শেষ কৰে।
